Zawody w jeździe na nartach wodnych organizowane
są zgodnie z Regulaminem IWSF (Światowej Federacji
Narciarstwa Wodnego. Zawodnicy biorą udział w trzech
dyscyplinach: slalomie, jeździe figurowej (w tzw. "trickach")
oraz skokach. W wynikach oficjalnych często podawana jest
klasyfikacja po trójkombinacji.

zawody

Archiwum

2001.06- Pierwsze Miedzynarodowe Mistrzostwa Polski w Narciarstwie Wodnym za wyciagiem (15-17.06.2001)

2002.07- Drugie Miedzynarodowe Mistrzostwa Polski w Narciarstwie Wodnym za wyciagiem (13-14.07.2002)

2003.08- EAME Cable Championships 2003 August 15th - 17th Lublin, Poland

2003.09- III Międzynarodowe Mistrzostwa Polski w Narciarstwie Wodnym za Wyciagiem 2003

2004.08- IV Polish International Cableski & Wakeboa Championships 2004

2004.09- EAME Juniors & Dauphins Cable Championships 2004

2004.09- Wakeboards Show 2004

2005.08- GRAND PRIX of CABLE 27-29.08.2005

2005.09- Mistrzostwa Europy w Narciarstwie Wodnym 3-5.09.2005

2006.07- GRAND PRIX of CABLE 14-16.07.2006

2007.07- VII Międzynarodowe Mistrzostwa Polski w Narciarstwie Wodnym za Wyciagiem 13-15.07.2007

2008.08- VIII Międzynarodowe Mistrzo stwa Polski w Narciarstwie Wodnym za Wyciagiem 15-17.08.2008

2008.08- GRAND PRIX of CABLE 23-24.08.2008

2008.08- Mistrzostwa Europy Juniorów i Seniorów za wyciagiem 28-31.08.2008

Dyscypliny zawodów

SLALOM

W czasie slalomu...

Zawodnik ciągniony na linie holowniczej stara się objechać po zewnętrznej stronie 6 bojek i zakończyć jazdę przejazdem przez "bramę" wyjazdową, którą stanowią dwie bojki. Taki rodzaj zawodów nazywany jest przejazdem. W przypadku kobiet pierwszy przejazd rozpoczyna się od prędkości 55 km/ godz., zaś u mężczyzn - 58 km/godz. Jury sędziowskie może zadecydować o dokonywaniu przejazdów przy mniejszej prędkości początkowej (zawsze mniej o 3 km/godz. ) Powodem może być np.: zła pogoda, niższy poziom zawodników lub ewentualne słabsze przygotowanie zawodników. Wywrotka lub nieprawidłowe objechanie bojki oznacza eliminację z zawodów. W przypadku, gdy zawodnik zaliczy przejazd, kontynuuje walkę przy prędkości wyższej o 3 km/godz. (o ile była niższą od ostatecznej, tj. w przypadku kobiet 55 km/godz. i mężczyzn 58 km/godz.), ewentualnie przy mniejszej długości liny, tj. z 18,25 m na 16 m, a następnie na 13 m, 12 m, 11,25 m, 10,75 m, 10,25 m, przy czym światowy rekord najmniejszej długości liny wynosi 9,75 m! Można zatem stwierdzić, że slalom jest rodzajem zawodów obliczonym na eliminację zawodników.

JAZDA FIGUROWA

Jazda klasyczna... i nieco mniej klasyczna

Każdemu zawodnikowi przysługują dwa przejazdy o czasie trwania 20 sekund, w trakcie których stara się zaprezentować jak największa liczbę "tricków" (figur). Początek jazdy ustalany jest od pierwszego ćwiczenia zawodnika, od którego zaczyna mi się mierzyć czas, natomiast koniec wyznaczony jest przez elektroniczny zegar. Jeżeli zawodnik wywróci się wcześniej niż upłynie 20 sekund, w tym momencie kończy się jego przejazd, przy czym zaliczane są mu wszystkie prawidłowo wykonane do tego momentu ćwiczenia. Poszczególne ćwiczenia są w zasadzie różnymi odmianami obrotów o 90, 180, 360, 540 i 720 stopni, wykonywanymi w płaszczyźnie poziomej. Ćwiczeniem w płaszczyźnie pionowej jest salto wykonywane w przód lub w tył. przy jeździe figurowej zawodnicy korzystają ze specjalnej narty o delikatnie beczkowatym kształcie bez płetwy. Zawodnik może trzymać linę rękoma, ale może także poruszać się z zawieszoną na nodze, co jest wyżej punktowane. Do trudnych ćwiczeń zaliczane są skoki przez linę, salta itp. Każde z ćwiczeń oceniane jest tylko raz, powiązane ćwiczenia nie są brane pod uwagę. Szybkość przemieszczania się liny holowniczej nie jest określona przepisami, każdy z zawodników wyznacza ją sobie sam. Ocena jazdy figurowej jest dla sędziów bardzo trudna, dlatego bierze w niej udział 5 sędziów (tzw. JURY), którzy oceny wpisują do formularza. Dla poszczególnych ćwiczeń używa się różnych oznaczeń, przypominających pismo stenograficzne. Aby sędziowie byli w stanie przenieść wyniki na papier, muszą się w tym specjalnie "trenować". Na widza dobra jazda figurowa powinna oddziaływać jako kombinacja różnych obrotów zawodnika płynnie następujących po sobie, w której praktycznie nie jest w stanie rozróżnić pojedynczych elementów.

SKOKI

Skok klasyczny... i bez trzymanki.

Długość skoczni liczona od powierzchni wody do krawędzi odbicia wynosi 6,4 - 6,7 m. Wysokość skoczni jest nastawialna. Kobiety mogą wybierać wysokość 150 lub 165 cm, mężczyźni - 165 lub 180 cm. Maksymalna szybkość liny holowniczej w przypadku kobiet wynosi 51 km/godz., natomiast w przypadku mężczyzn 57 km/godz. Zawodnikowi przysługują dwa skoki w jazdach eliminacyjnych oraz trzy skoki w finale. Skok jest zaliczany, gdy narciarz pokona skocznię, spadnie na wodę i utrzyma się w pozycji stojącej (chociażby na jednej nodze). Długość skoku mierzona jest od krawędzi odbicia skoczni do miejsca zetknięcia stóp skoczka z powierzchnią wody. pomiarów długości skoku dokonuje się metodą trygonometryczną za pomocą trzech podwójnych kątomierzy i obliczeń wykonywanych za pomocą komputera lub w sposób bardzie nowoczesny - przez rejestrowanie za pomocą dwóch kamer wideo. Pomiary dokonywane są z dokładnością do 10 cm.

Zawodnicy przy każdej dyscyplinie używają specjalnych nart - do slalomu jedną dłuższą i wąską nartę z płetwą prowadzącą (tzw. nartę "slalomówkę"), do jazdy figurowej szerszą nartę owalną (tzw. "trickową"), natomiast do skoków dwie masywniejsze narty ("skokowe").

Do wykonania slalomu i skoków zawodnicy musza posiadać kombinezon ochronny, tzw. "neopren", zaś do wykonywania skoków ponadto obowiązkowo muszą używać kamizelki ratunkowej oraz hełmu.